Drabino-mania

"Don't Worry, be Happy;
Don't Worry ...

...now"

Drabino-mania ogarnęła atelier śpiew mojej duszy-

 a my daliśmy ponieść się jej, 

produkując a co tam nie jedną a cztery drabiny :)

Tak słowo mania jak najbardziej tutaj pasuje,

bo z maniakalnym uporem zmierzyliśmy się

 z bokami starego, spróchniałego, drewnianego łóżeczka dziecięcego

by stworzyć nasze be Happy drabiny...

Nie poddawaliśmy się nawet wtedy, gdy 

wkładając jeden szczebelek drabiny- inny wypadał;

i nie poddawaliśmy się wtedy,
gdy przy ostatnim cała konstrukcja się rozsypała,

bo okazał się za długo docięty :)

Star drewniane łóżeczko dziecięce, albo raczej jego części,

spadły nam jak z nieba i w prost pod moimi oknami wylądowały

na przejściowej kupie śmieci.

Kupie śmieci, którą usypywali pewni panowie,

 z rozbiórki działki rekreacyjnej.

Wspominałam już kiedyś o tym,pisząc o pewnym spróchniałym próchnie i

ramach na zdjęcia , które z niego powstały.

Pamiętacie? Jak nie to klik

Możecie sobie teraz pomyśleć wariaci,

 z spróchniałego próchna robią drabiny;

ale nie, nic z tych rzeczy :)

Zazwyczaj tak mamy, że to co dla  niektórych jest śmieciem,

 to dla nas jest skarbem, kryjącym wielki potencjał na Upcykling-owe działanie.

Spróchniałym próchnem niemal ,

 że jednomyślnie zostały okrzyknięte te wszystkie 

części łóżeczka dziecięcego,przez poprzednich ich właścicieli...

W rzeczy samej po odpowiednim wyczyszczeniu i zeszlifowaniu,

nie są próchnem , no dobra,  po za wyjątkiem jednej.

Ale spokojna głowa ta jedna spróchniała- przypadła w udziale mojej przyjaciółce.

Która postanowiła zabrać ją koniecznie, natychmiast pociągiem do domu.

Zapytana o to, co odpowie na pytanie konduktora: co to ma znaczyć? ;

odpowiedziała: powiem mu, że do roboty jadę :)

Teraz jak sobie o tym tak pomyślę, to może ten pośpiech 

wiązał się z obawą , przed biodegradacją :D

Ja sama takie obawy żywiłam i martwiłam się,

 czy przeżyje podróż z Świnoujścia na Śląsk.

Ale nic o tym nie wspominała, więc chyba się udało ;)

Co do reszty naszych drabin,

jedna została u nas w domu i grzecznie sobie czeka na odpowiednią aranżację...

Natomiast dwie pozostałe są do wygrania w 

Kaziowym konkursie z sercem.

klik

Pamiętacie o nim jeszcze?

Drabiny zostały wzbogacone tabliczkami z drewnianej sklejki 

, na nie nałożyliśmy transfer z napisem.

Do tego stworzyliśmy serduszko.

Wszystko z drewnianych elementów znalezionych przez nas na pewnej wystawce.

Ale prawdziwą koroną są owinięte na nich lampy,

którą wykonały zwinne rączki mojego prywatnego elektryka- Pana Męża :)

Lampy pochodzą częściowo z Upcyklingu,

i ich klosz powstał z aluminiowych znalezisk,

które były pierwotnie lampami grzewczymi;

bowiem posiadały ceramiczny żarnik. 

Wszystko można zaaranżować wedle swoich upodobań,

postawić w całości albo zdekompletować- jak kto sobie życzy :)

Przesyłamy Wam parę inspiracji arnżu,

naszej Be Happy drabiny ...

Jako lampa nocna przy łóżku sypialnianym.

Lampa jest  podpinana do gniazdka elekt. i posiada włącznik.

Jako lampka w kąciku czytelniczym, albo jakimkolwiek innym,

 gdzie czujemy się HAPPY :)

A teraz czas na de-komplementacje i sama drabina w nastrojowym aranżu,

z serduszkiem jako osobną zawieszką .

A co z lampą? Możecie ją przymocować gdziekolwiek, gdzie w pobliżu jest gniazdko,

co powiecie na taki aranż?

I na sam koniec moja czteronożna córeczka w kadrze-

która nie da sobie wytłumaczyć,

 że nadmiar promieni słonecznych może zaszkodzić-

solara z niej :)

To jak , zaraziliśmy Was drabino-manią?
Który arnż przypadł Wam najbardziej do gustu?

Zapraszamy do  wspólnej zabawy w
Kaziowym konkursie z sercem...

A tym czasem moi Mili
niech początek tygodnia umili Wam swoimi nutkami 

Boby McFerrin 

" Don't Worry, Be Happy"

C.aro

Design dla francuza by upcykling

Tak, zdecydowanie jestem szalona.

  Mam dwa buldogi francuskie, które nie wiem w jaki sposób stały się moimi córeczkami. 

Edzia, Abi chodźcie do mamusi...? 

Oh My God...

Ani to do mnie nie podobne, jakieś takie nie "wyględne".
Całują tylko po francusku, i to notorycznie , wszystko i wszystkich.
O ich francuskich gustach już nie wspomnę, nie bardzo lubią w naszym domu wszech panującego skandynawskiego stylu, sabotują każdy mój projekt np. przyklejając się do nowo pomalowanej szafy i opornie podchodzą do zmian.
Najchętniej same wylegiwałyby się na kanapie, zrzucając z jej, jej prawowitych właścicieli i to jeszcze najlepiej by było aby promienie słoneczne ogrzewały ich ciałka ,
a one same leżały by na szczycie poduszek.
Ewentualnie jak nie bardzo są w stanie wygonić, opornego poddanego z kanapy zadowalają się innym, miękkim i  nasłonecznionym miejscem. 

Nie władają, żadnym językiem obcym, tylko francuskim i to jeszcze psim francuskim.

Buldog francuski – (czytaj: bulgot francuski) - zwierzę wielkości podnóżka, o trybie życia kanapowo-kolanowym.

Ja to widzę tak ,wszędzie biało-ruda sierść.
 I do tego zaspane buldogi, które burczą jak chce się usiąść tam gdzie teraz się wylegują. 

Ale jest coś, co nas łączy i scala w rodzinę.

Miłość i przyjaźń (no oraz oczywiście upodobanie do dobrej kuchni i natury ) .

Więc jak powiedziałam moim córeczką:

-dobra moje cudeńka, koniec z tym lenistwem i wszech-panującą sierścią, mamusia zrobi wam piękny duży i miękki kojec.

Podniosły pyszczki z zaciekawieniem. 

Przytargałam z mężem do domu materiał, który z zainteresowaniem obwąchały i udały się z powrotem na kapnę stwierdziwszy, iż to próchno prosto z hali nie nadaje się na ich arystokratyczne zadki. 

Postanowiły tylko sceptycznie przyglądać się z kanapy naszym poczynaniom .

I tak dzięki uprzejmości szefa mojego męża,
 na moim balkonie-pracowni stanęła,

stara i zniszczona skrzynia załadunkowa.

Boki ma z drewna ,a spód z sklejki.

Odcięłam jej wystające nogi i trochę zeszlifowałam, drewno sypało się w rękach.

Mój niezawodny Mąż  przymocował do niego nowe nogi z
wyszlifowanej uprzednio łaty.
Skrzynia wymagała dokręcenia i wzmocnienia nowymi śrubami.

Teraz zostało to co najbardziej pracochłonne czyli malowanie i mazanie.

Na tym etapie psy postanowiły się dołączyć, gdyż zawsze podchodzą do siedzącego na ziemi człowieka.

Sprzedały mi parę mokrych pocałunków i próbowały sabotować pracę podkładając pyszczki pod moją rękę, wypychając pędzel z dłoni. 

Za dużo sierści, niebezpiecznie blisko farby, więc odprawiłam je z powrotem na kanapę. 

Kojec został pomalowany na biało farbą olejno- ftalową.
Odporną na zabrudzenia i urazy mechaniczne oraz środki czyszczące.
Czyli wszystko to na co zostanie narażona :)

Musicie przyznać, że popękana sklejka wygląda niesamowicie w nowej odsłonie,
aż żal będzie ją zasłonić.

Same nogi wykończyliśmy na ciemno brązowo, w kolor naszych wszystkich belek w domu.

Całość wymagała dwukrotnego nakładania farby, ale przy dźwiękach reggae i towarzystwie oraz pomocy Męża wydało się to dziecinnie proste.

Kojec skończony czekał do wyschnięcia, wyścieliłam go miękką  kołderką i podsuszką.

Teraz pozostał tylko werdykt jurorów.

Po małej zachęcie Edzia  skoczyła do niego i na pleckach  szczęśliwa wcierała zapach w swoje posłanie. 

Abi sceptycznie obeszła go do o koła, obwąchiwała tu i tam,
na koniec zerknęła na mnie a więc wrzuciłam ją do kojca.

 Od środka też przeprowadziła obchód z inspekcją,
 nawet pokusiła się na odgarnięcie posłania i  obwąchania spodu kojca.

Po czym w końcu się ułożyła wygodnie do próbnej drzemki.

Uhh, chyba werdykt pomyślny.

Ale po jakimś czasie mój mały inspektor wyskoczył z niego poszedł się napić wody i
 przyczłapał do mnie postękując.

Od razu zrozumiałam ,w czym jest problem.
Przeprowadziłam pół godzinną lekcję wchodzenia i wychodzenia z kojca,

przy uciesze obu arystokratek. 

Jedna myślała, że się bawimy inna próbowała z pamiętać jak to się robi.

Teraz obie są zadowolone z swojego łóżeczka i spędzają w nim wiele godzin na czystym lenistwie lub zabawie. No i wreszcie kanapa oraz inne miejsca siedzące zostały odbite przez ludzi :)

A jak tam Wasi mali przyjaciel, mają może jakieś nietypowe posłania, a może najwygodniej im tam gdzie nie wolno?

Z pozdrowieniami C.aro

Spróchniałe, próchno- czyli coś z niczego.

Normalny człowiek był by wielce zbulwersowany kupą śmieci wyrzuconą pod jego oknem. Kupą śmieci z działki rekreacyjnej, na którą znosili pracowicie jej właściciele,

 wszystkie już nie potrzebne przedmioty z domu. 

Normalny człowiek...

A ja wzięłam psy na spacer i od razu w podskokach powędrowałyśmy do owej kupy śmieci.

Panowie, którzy wyładowywali z auta kolejne elementy tej dziwacznej zbieraniny natychmiastowo poinformowali mnie, że to tylko przejściowe miejsce na te śmieci i za niedługo podstawią im kontener na wyrzucenie tego bajzlu. Zapewniali mnie, żebym się nie denerwowała, że właściciel tego terenu im pozwolił i usuną ją jak najszybciej.

Denerwowała??

Ja? ... Uśmiechnęłam się szeroko i szczerze. Panom ulżyło, zajęli się dalszym wyładunkiem, a ja stałam i łapczywie oglądałam kolejne rzeczy.  

-Przepraszam mogłabym coś sobie z stąd zabrać?

Konsternacja, panowie zaczęli spoglądać na mnie jak na idiotkę.

-Ale to wszystko stare spróchniałe śmieci...

-Nie dla mnie. To jak mogłabym zabrać to, to to i tamto?

Wymachiwałam palcem, a oni nie patrzeli się na wskazywane przeze mnie rzeczy lecz na mnie, dalej nie dowierzając.

-To są śmieci, na pewno chce to pani? Jak tak bardzo pani zależy to my to odłożymy na bok. 

Coś nie chętnie przystałam na to, gdyż dalej wyrzucali z auta przysypując moje znaleziska.

-Wolałabym zaraz to wziąć, jeśli mogę
I zaczęłam wygrzebywać parę rzeczy. Na szczęście mój Mąż spadł jak anioł z nieba, przyjechał właśnie po pracy do domu i podszedł do mnie ,bez  zbędnych pytań: 

Po co? Na co?

Zaczął zbierać wskazane przeze mnie rzeczy..

Tylko cichutko pomrukiwał:

-ale to spróchniałe...

Spróchniałe, próchno...

oraz parę innych rzeczy znalazły swoje miejsce w mym domu i 

mojej przejściowej balkonowej pracowni.

Tak, to element łóżeczka dziecięcego na który od razu miałam pomysł.

Trochę pomysłu, pracy, cierpliwości,
 brudu, dymu i hałasu...

Czyli to co najbardziej lubię robić w czasie wolnym- szlifować,wybrudzić się pyłem i resztkami farby.

Potem tylko zostaje mazanie i przecieranie farbą przy dźwiękach Reggae:

,,Łatwo to się nie da zrobić nic, łatwo to sobie można pójść i to kupić.

Łatwiej powiedzieć, gorzej udowodnić,

że umiem zrobić sam coś, nie tylko mówić..."

Jeszcze tylko dopasować i wywołać zdjęcia. I tu wielki szacunek dla pracy

Foto-studio rok zał. 1954 Chmielowscy J.D.

I teraz za miast spróchniałe , próchno słyszę:

- O jakie piękne ramy...

A jak wasze odczucia??