Spróchniałe, próchno- czyli coś z niczego.

Normalny człowiek był by wielce zbulwersowany kupą śmieci wyrzuconą pod jego oknem. Kupą śmieci z działki rekreacyjnej, na którą znosili pracowicie jej właściciele,

 wszystkie już nie potrzebne przedmioty z domu. 

Normalny człowiek...

A ja wzięłam psy na spacer i od razu w podskokach powędrowałyśmy do owej kupy śmieci.

Panowie, którzy wyładowywali z auta kolejne elementy tej dziwacznej zbieraniny natychmiastowo poinformowali mnie, że to tylko przejściowe miejsce na te śmieci i za niedługo podstawią im kontener na wyrzucenie tego bajzlu. Zapewniali mnie, żebym się nie denerwowała, że właściciel tego terenu im pozwolił i usuną ją jak najszybciej.

Denerwowała??

Ja? ... Uśmiechnęłam się szeroko i szczerze. Panom ulżyło, zajęli się dalszym wyładunkiem, a ja stałam i łapczywie oglądałam kolejne rzeczy.  

-Przepraszam mogłabym coś sobie z stąd zabrać?

Konsternacja, panowie zaczęli spoglądać na mnie jak na idiotkę.

-Ale to wszystko stare spróchniałe śmieci...

-Nie dla mnie. To jak mogłabym zabrać to, to to i tamto?

Wymachiwałam palcem, a oni nie patrzeli się na wskazywane przeze mnie rzeczy lecz na mnie, dalej nie dowierzając.

-To są śmieci, na pewno chce to pani? Jak tak bardzo pani zależy to my to odłożymy na bok. 

Coś nie chętnie przystałam na to, gdyż dalej wyrzucali z auta przysypując moje znaleziska.

-Wolałabym zaraz to wziąć, jeśli mogę
I zaczęłam wygrzebywać parę rzeczy. Na szczęście mój Mąż spadł jak anioł z nieba, przyjechał właśnie po pracy do domu i podszedł do mnie ,bez  zbędnych pytań: 

Po co? Na co?

Zaczął zbierać wskazane przeze mnie rzeczy..

Tylko cichutko pomrukiwał:

-ale to spróchniałe...

Spróchniałe, próchno...

oraz parę innych rzeczy znalazły swoje miejsce w mym domu i 

mojej przejściowej balkonowej pracowni.

Tak, to element łóżeczka dziecięcego na który od razu miałam pomysł.

Trochę pomysłu, pracy, cierpliwości,
 brudu, dymu i hałasu...

Czyli to co najbardziej lubię robić w czasie wolnym- szlifować,wybrudzić się pyłem i resztkami farby.

Potem tylko zostaje mazanie i przecieranie farbą przy dźwiękach Reggae:

,,Łatwo to się nie da zrobić nic, łatwo to sobie można pójść i to kupić.

Łatwiej powiedzieć, gorzej udowodnić,

że umiem zrobić sam coś, nie tylko mówić..."

Jeszcze tylko dopasować i wywołać zdjęcia. I tu wielki szacunek dla pracy

Foto-studio rok zał. 1954 Chmielowscy J.D.

I teraz za miast spróchniałe , próchno słyszę:

- O jakie piękne ramy...

A jak wasze odczucia??

Wielka czarna ściana do kryklania :)

 A więc projekt, który zrealizował moje marzenie z dzieciństwa, aby mieć wielką czarną ścianę do gryzmolenia- kryklania ( to z śląskiego ) i ścierania. Trochę gorzej z tym ścieraniem ale o tym później.

Długo zastanawialiśmy się z mężem o podzieleniu naszego poddaszu ścianką działową, by wygospodarować kącik jadalny i trochę intymności w salonie.Obawialiśmy się, że odbierze to optycznie przestrzeń i nie w komponuje się w styl mieszkania. pomysłów było wiele. Ale w końcu postawiłam na swoim. I o to mam moją prywatną tablicę do zapisywania przemyśleń i uzewnętrzniania swojego ja. 

Belki pod zabudowę ścianki znaleźliśmy na śmieciach, wymagały zeszlifowania, wycięcia i pomalowania, ich nie idealność dodała charakteru całemu projektowi. Zabudowa powstała z płyt karton owo- re gipsowych (szt 19 zł za 9 mm płytę, kupiliśmy dwie)  i profili aluminiowych kątowych (13 zł za sztukę- użyliśmy trzech) . Wkręty, kołki rozporowe, trochę gładzi szpachlowej, akrylu i GRUNTU.

Rege muzyka do nastrojenia się i oczywiście ulubione wino.... 

Trochę czasu, spokoju i ścianka gotowa do pomalowania. Od strony stołu, gdzie powstał kącik jadalny została pomalowana na biało.

        A od strony salonu farbą tablicową domowej roboty.

O to przepis:

3 łyżki farby czarnej akrylowej do drewna i metalu (około 23 zł puszka 0,5l)

1 łyżka wody

1 łyżka sody oczyszczonej (kilkadziesiąt groszy saszetka)

Zabawiłam się w chemika ,sodę rozdrobniłam z wodą na papkę a potem do tego dodałam 3 łyżki farby.

Wymieszałam dokładnie i zabrałam się natychmiast za malowanie. Farby robiłam trochę i co chwilę dorabiałam gdyż szybko gęstniała. 

Nakładałam pierwszą warstwę metodą tampon-ową (tzn. sam czubek gąbki od wałka zamaczałam w farbie a potem odciskałam ją na ścianie.) Metoda bardzo pracochłonna ale inaczej ta farba się mazała i nie szło nią odpowiednio pokryć. Parę godzin później  wspólnej pracy z mężem i przesłuchaniu sporej dawki rege oraz wypiciu dwóch butelek wina ściana była gotowa. 

Po wyschnięciu trzeba było nałożyć kolejną warstwę ale już normalnie wałeczkiem i następnie kolejną. 

Tzn. 3 warstwy aby uzyskać pożądany efekt. Wcześniej wyczytałam ,że nie polecają farby de korala, ale niestety nigdzie w moim mieście nie szło dostać innej, a więc z braku laku wybrałam ją i także nie polecam.





Myślę, że faktycznie bardzo ciężko się ją nakładało i szybko gęstniała (w końcu była szybko schnąca ;) ). Zużyłam 1,5 puszki.

Efekt i tak jest zadowalający , choć pochłonął sporo pracy. 

I jeszcze jedno  dla wszystkich tych, którzy chcieli by takie cudeńko w swoim domu- przypomnijcie sobie jak było to w szkole. Pod taką starą tablicą było korytko na kredę i gąbkę, a także spadały tam okruszki i pyłek z kredy po pisaniu na tablicy. A żeby ją wytrzeć trzeba było okropnie mokrą gąbką namaczać tablicę.

Więc tym  się różni kupna farba  tablicowa od samoróbki , że ta pierwsza po wyschnięciu jest gładka a ta druga zostawia fakturę chropawą; co za tym idzie, z samoróbki nie ściera się kredy gąbką lecz namacza się wodą i  zmywa.  Zostają białe zmazy i nie ma ładu ani czystości :) Ale w tym chaosie jest metoda...

A jak Wam podoba się ten projekt, jakieś rady na przyszłość?